Tekrar merhaba:)benim adım erdinç.dediğim gibi,beni tanıdıkça seveceksiniz.o nası olur demeyin.oluyo işte :)
Ben yaşamayı çok seviyorum.Hep mutluyum.Hep ama.Şaşırtacak kadar hep.
Derdim yok mu? Vaaar. Ama umurumda değil.en büyük derdim ne olabilirki şu ölümlü dünyada:)
bu sayfayı yaşadığım hayatı sizlere anlatmak belki biraz eğlendirmek belkide biras
bişeyler kapın diye hazırladım.yani anlıycagınız yaptım ortaya bi karışık.kimin canı ne cekerse
ondan yesin.ben,
cennet türkiyenin en hareketli ve kalabalık şehri
istanbul'un kadıköy semtinde kendime göre yaşayan biriyim.herkez kendi çapında yaşar derler ya o hesap
benimkide:)yaşayıp gidiyoruz fani dünyada.annem babam sağ,3ablam 2abim var.5 tanede yiğenim war.
(hepsi birden doluştularmı ev ev değil kreş oluyo resmen:)
bütün kardeşlerim evli bi ben kaldım bekar:)gerçi askerden sonra hergün bi kız
bulup duruyolar evlendirmek için ama bana göre evlilik ters.bizi bozar:)
daha yaşımız kaç başımız kaç.dimi:)annem babamla aynı evde yaşayıp gidiyoruz.
askerden yeni geldim 2006 kasım'da
(daha dorusu bu yazıyı yazarken yeniydi:)fiziken rahat psikolojik olarak çok zor bi askerlik
dönemi geçirdim.allah butun asker kardeşlerimin yardımcısı olsun.gerçi bi laf wardır ''bizde askerlikmi
yaptık'' diye.hakkatten doru.biz psikolojik savaş verdik ama şırnak hakkari gibi yerlerde yapanlar.
hem fiziki hem psikolojik yaptılar/yapmaya dewam edıyolar.allah için watan için namus için bayrak için
 savaşanlardan,şehit,gazi olanlardan allah razı olsun.mekanları cennet olsun.her neyse ne dıyodum.
daha ilk günden belliydi
işlerin boka saracağı:)iyi hoş eğlendik akşam kendi çapımızda eğlence yaptık arkadaşlarla.
atladık otobüse laylaylom
gittik askereee.davul zurnayla karşılıyolar ilk nizamiye kapısında
.ürkütmeyelim kuzuyu hesabı:)lan dedim kendi kendime ne güzel bişeymiş bu askerlik.davul zurna falan.
tabi bu anlattıklarım görüntüymüş,göz boyama hesabı:)sonradan öğreniyosun:)
welasılkelam gırdık içeri bi koşuşturmaca bi
koşuşturmaca aklın durur.kayıt yapıcaklar ordan oraya ordan oraya sallıyolar seni.3 saat kayıt
kuyrugunda bekledım.(ama bunuda sonradan öğrendım,daha sonra karşılaşacagım ucu bucagı görunmeyen
kantin,tuwalet,çeşme kuyruklarına ön alıştırma seansıymış bu kayıt işlemleri.her neyse
bitirdik kayıt işlemlerini,aldılar götürdüler bizi berbere.tabi berber demeye bin şahit,
adamla(usta askerle) kendımı sevdırıyım,muhabbettı koyım hesabına ıkı laf edıyım dedım bin
pişman oldum.-abi sivildedemi berberdin?-yok kasaptım...(skrmsn sabahamı bırakırsın???)herneyse
onca yıl gül gibi bakıp kıyamadığım,çoğu zaman jöle manyağı yaptığım
saçlarımı zart diye kestiler.
hemde koyun kırpar gibi.wermişler kasabın eline aleti geleni doruyo gideni doruyo:)
sonra alıp götürdüler bizi kamuflaj giydirmeye.aman allahım ben hayatımda böyle bi
karambol görmedim.komutanlar (tabi bis acemıyız komutan falan bılmıyos,adamlara abi dıyoruz
adamlarda ne abısı lan komutanım dıyceksın dıyıp tokadı koyuyo
paso:) usta askerler(tabi onlarıda tanımadıgımız için bazen onlarada komutanım falan cekıyorz
gtlerini kaldrys iyice)  hem daşşq gecıyo hem elbiseleri botları veriyo.o karambolde şansın
warsa tam bedenine göre bişey atarlar usta askerler suratına.tabi benim burda şişman olduğum
için avantaj ve dejavantajlarım daha çoktu.(en büyük bedeni attılar zart dıye oturdu ustume
 en çokda benle daşşq gectıler:)her neyse elbise muhabbetide geçti aldırlar bizi hurra banyoya
attılar.ibnler hala dassaq gecıyo hayatımda ilk defa otus sn. yede duş aldım.o 30 sn.yede kıllı
saçlarınımı yıkarsın apdestmı alırsın aglarmısın bılmem ama harbiden o otus sn.içinde
kafamıda şampuanladım(hemde ıkı defa:) duşumuda aldım:).akşam olmuş(haberim yok tabi halen daha
aptal aptal bakıyoz sağa sola:)bu sefer insafsızlık yapmadılar usta askerler 1 dk. verdiler
cicilerimizi(kamuflaj) bicilerimizi(bot) giymek için.ha giydik ha giyices derken bu sefer
demeslermi 45. sn.yede soyuncaksınız dıye.eywallah dedık(tabi içimizden).başladık hızlı hızlı
soyunmaya.tam soyunduk oh be dıyces.ibnnin biri 45sn.yede giyiceksınız demezmı.
(yok yooookk sabahada bırakmıycam.direk dalıcm ibnye...)(akşam olmuş
mesai saati bitmiş fasla komutan yoq etrafta ibnler kafalarına göre daşşgın boyutunu arttırıyo.
45sn.yede gıyın 30sn.yede soyun.30sn.yede gıyın derken,öldük bittik yerlerdeyiz.derman kalmadı a.k.
ibnlerde yerlerde,ama gulmekten.(zaten göbek yusunden en son ben gıyınıp/soyunuyom:)neyse aldılar
götürdüler bizi ilk ictimaya hoşgeldiniz muhabbetine, burası anakucagı degıl asker ocagı gıbı laflar
ıvırlayıp zıvırlıyolar.o esnada zaten ölmüş bitmiş hayatm skilmiş bı durumdayım biri elini
omzuma atmazmı.(eywah o abi deyip de tokat manyağı olduğumus komutanlardan biri:)-nerelisin
yawrum sen?-erzurum/oltu(ama korkudan ne komutanım dıyebılıyorum ne abi:)-niye böyle şişmansın,
yedin yedin sıçmdınmı?(espri yaptı ya kendi çapında,gülüyo)-abi dedim (eywah azımdan kaçtı bi kere abi lafı
bişey diycektim ama unuttum korkudan,bari biras sevimli şişko rolü yapıyım dedim kendi kendime)
-ortaokulda tatıldeyken köye gitmiştik.ilk kezde gidiyodum.köyde beni
görenler way amcaoglu gel kebap ye,way dayıoğlu gel bizde kahvaltı yap derken istanbul'a döndüğümde
ayu yawrusu olmuş çıkmışım.(birasda masum masum anlatıyrm,hoşuna gıttı ibnnin)
-sen üzülme,senin tim komutanın benim yarından itibaren komando eğitimine başlıycaz,paşa
paşa(türkçe meali =ske,ske) zayıflarsın.eywah dedim erdinç yar..gı yedik kaç git buralardan ddim
kendi kendime:)
neyse aldılar bizi götürdüler koğuşlara,usta askerler hala daşşg peşinde.bize (400kişiye,bölüğe yani)
10sn.yede yatak yapılmasını gösterdiler.hayatımızda hiç yatakmı yapmışız a.k...10sn.yede adam ne öğrenirki?
akşam g.t korkusundan (yatağı sabah yapamayız hesabı) kimse çarşaf yorgan açmadı.hemde bütün bölük.
herkes yatağa öyle bi yattıki yatakta bozulcak dıye kıpırdamıyoruz bile,ölü gibi.derken sabah olmuş.
(o koskoca 5buçuk saat nassı geçmiş farkında değilim.)galipten sesler duyuyorum''koğuş kaaaalk!!!
''akşam yatmazsınız sabah kalkmassınız,kalk dediimmmm''o kadar yorulmuşumki sesleri işitiyorum ama
nerden gelıyo bu ses kestıremıyorum.benım altımda yatan watandaş dürtüyo beni.'kalk kardeş sabah oldu iye''
lan kalkıcam kalkamıyorum.dedim ben heralde öldüm.melekler sorguya çekicek şimdi .o derece yani:)
kendimi toparlamaya çalışıyorum yatakta,yawaş yawaşta o iğrenç sesin sahibi yanıma yaklaşıyo.
yakamda iki el hissettım .''beyfendi kahwaltıyı yatağamı getırıyım???''tamam abi az kendime gelıyım bekle
demeye kalmadan hurraaa aşağıdayım.tabi benim gibi herkes.yat zaman kalk zaman alıştık bu seslere sabah
kalkışlarına.yatak yapmayı tam anlamıyla öğrenene kadar(ki bu 2 haftayı buldu)kimse yatagını bozmadı.
sabahları gtmz donuyodu soguktan ama genede çarşafı yorganı acmadık:)neyse bastıq gıttık sabahın
6sında kahwaltıya.kahwaltı demeye bin şahit.hayatımda zaten ilk kez sabah 6da kahvaltı yapıcam.
eminim afrikalı askerler bile daha lüks kahwaltı yapıyodur.
zaten ilk aksamda kımse o patlıcanmusakka benzeri(patlıcanın mutasyona uğramış hali,bi nevi şöylede
düşünebilirsiniz,tarlaya ekilmiş salatalıklar ve patlıcanlar bı ara grup yapmış:)toprağın
üstündede patlıcan&hıyar karışımı bi mahsül çıkmış:)walla bak.abartmıyorum.)öyle iğrenç bi yemekti yani.
düşün yani ben bile bu kiloyla aç kaldım ve yemedim:)çoğumuzda yemedik.zaten askerden önce korkuttular
yemeklerde şap falan war dıye.(gerçi o yorgunluk o korku o şaşkınla kuş 2 hafta hareket bıle etmıyo ya neyse :)
kahwaltıda sayıları 6 ila 10 arasında değişen zeytin,2dilim ekmek ''çay benzeri'' içecek az bşyde
tereyağı war.tabildot desen iğrenc bi waziyette,çatal bile yoq kaşık verdıler ılk gun.erdinc dedım en ıyisimi
sen kantin e saldır.döktüm yemegı çöpe indim kantinlerin oraya.aboooowwwww ne göriyim yarabbim.
binlerce kel(hepside birbirine benziyo)her tarafta.kantin sırası ali samiyen'in önundeki
yeniaçık giriş sırasından bile uzun.açlık,sefalet,yorgunluk diz boyu zaten,aldılar bizi dizdiler sıraya
yürrü ictima alanına,ordan da anfiye(eğitim alanı).ve çüküş başladı.(duymadılaaaaaaarr-güm-duymadılaaarrrr
-güm-duymadılar bölük-güm güm gümleten dağları taşları inleten,aslanlar,kaplanlar,canawarlar
jandarmalar,komandolar,hey hey heeyyyy.jandarmalar geliyor kükreyerek-yeri,göğü inleterek-şampiyon şampiyon
6.bölük hey-hey-hey-hey___olmuyooorrr,olmuyooorrrrr,istikamet sağınız dağılın marş marş.
___yaaaattttttttt,sürüüüüünnnnnnnn:))adamlar bi on dakka ara veriyo ondada tuwaletem gidersin,38 derece
sıcağın altında kurumuş dudaklarına biraz su vermek için çeşme sırasınamı girersin,açlıktan orkestra halinde müzik
yapan karnını doyurmak için kantin sırasınamı girersin,yoksa yorgunluktan
çökmüş/bot vurmuş ayaklarını biraz dinlendirirmisin naaparsan yap bu on dakkada:)zaten benim
su içme/kantin sırasına,tuwalet sırasına girme gibi bi şansım yok bu kiloyla 460 kişinin içinde.
(çünkü adam 10dakka istirahat et dıyınce en hızlı koşanlar yararlanıyo askerıyenın o muhteşem nimetlerinden:)
neyse burdan sonrasını anlatmaya gerek yok.zaten bundan sonrası anlatılmaz/yaşanır:)
hem anlatsam bile daha 460 günü bozulmamış yeni yetmelerin gözünü korkutmuş oluruz.askerlikten soğutmayalım şimdiden:)
zaten anlatsak rtük'te kapatır bu sayfayı o saman:)
aradan geçti iki haftaa..
mahalleden bi arkadaş daha düşmüştü benim buraya.onunla akşamları oturup konuşup/dertleşiyoruz.o diyo bizi böyle
yapıyolar.ben diyom yok olum bızı daha cok böyle yapıyolar:)kaçma planları yapıyoz bunla.hesapta 2 gun sonra
meslekçi seçimleri war(bılmıyenler için söliyım,meslekçi seçilirsen 1 ay secilemessen 2,5 ay çakıyolar acemılıgı)
o meslekçi seçimlerinde secilemeyıpte burda kalırsak,gecelıyın ormanlığın ordaki tellerden
atlayıp kaçıcaz.derken o buyuk gun geldii...dunyanın kalabalığı.ben hayatımda o kadar kel insanı bi arada
görmedim:)zaten eşgaller o yanmış surat ve kel kafayla birbirlerine benziyo.az önce tanışıp/muhabbet ettiğin bi adamla
5 dakka sonra bilmeden gene tanışıp/muhabbette başlıyosun.ata demirerin dediği gibi;ortam fena gergin herkesin üzerinde
bi bezginlik bi gerginlik bi hassiktir ifadesi war:))
herkez o cehennemden bı an once meslekcı secılıpte gıtmek ıstıyo usta birliğine.
askerden öncede bana sürekli yazıcı ol diye öğütte bulunuyodu askerliği yemiş bitirmiş olanlar.
neyse gittik yazıcı(bilgi işlem op.)alanına.enaz 200kişi.ankaradan gelen komutan 3 soru soruyo.
bilirsen onları,adını alıyo,kısacası meslekçisin buyuk ıhtımal.aradan kendıme yer buldum hemen
anlat dedi ne iş yaparsın nerde calıstın buzamana kadar dıye.bende anlattım abarta abarta.3 sene
çalıştıysam 6 sene dedım,bılgısayar bılgım super dedım,on parmak falan,sıktımda sıktım anlıycagın.
-aferım dedi genç,bu yaşta bu akıl.sana dedi bı soru sorucam bılırsen gecersın sınavı.
şans işte. o dakkaya kadar relax ım.adam öyle dıyınce heyecan yaptım.__klawyede control+p ne işe
yarar?.kitlendim kaldımmm.halbuki işyerınde hergun yaptıgım şey.yanımdakı cocuq zıpladı hemen
komutanım yazıcıyı çalıştırır.aferım ln dedi cocuga,banada s.ktir çekti.hayatımda bişey kaybettiğime
hiç o anki kadar üzülmemiştim.yıkıldım ya,tam anlamıyla facıaydı o dakka.çok paspal bi durumdaydım yaa,anlatamam.
seçilenler şenşakrak.sevincten ucuyolar.ilk kez bırılerını o kadar kıskandım.neyse yawaştan kendıme gelmeye basladım.
ln napıyım napıyım???bölümleri dolaşıyorum.çoğu meslek bolumlerınde kontenjanda dolmuş adam almıyolar.
3-4 tane meslek kalmış.(garsonluk,inşaat işleri,teknik ressam,)benım meslegede yakın dedım kendı kendıme
gırdım teknık ressamlıga.oda olmasa inşaat işlerine başvurcam:)koymuşum kafaya gıdıcem o bilecik cehenneminden:)
seçmeseler az kaldı askerliğimin geri kalan kısmını amele olarak tamamlıycaktım.allah korudu walla:)
neysee..şansıma gene aynı komutan.allahtan o kalabalıkta tanımadı.yoksa o sinir stresle
pataküte girerdi walla.gectım karsısına gene,sıktımda sıktım.yok şurda çalıştım yok burda çalıştım falan.
başladı soru sormaya.şu nedir?-cvp yok-bu nedir?-gene cevap yok-bu son sorun dedi,sordu eksantrik bşy daha
.saolsun arkamdaki cocuk bişeyler fısıldadı,bırazda ayaq yaptım
(küçük emrah hesabı,ben hiç teknık ressam olmadım abi:(bigün bende olucam abi:))dedi seçildin.abowwwww
dünyalar benım oldu.nassı sevindim belli değil:)milletle dalga gecıyorum ben bu cehennemden kurtuluyorum dıye:)
o sevincle ıkı hafta daha gecti.tabi bu arada
onbaşı çavuş sınawları oluyo,bandocu secıyolar,paşa koruması secıyolar falan filan.meslekçi seçildik ya hıc bırıne
almadılar beni.açıklıycaklar meslekçi
seçilenleri yemin töreninden ıkı gun önce.gectık sıraya.bizim bölükten 100kişi seçilmiş.4'ü
ankaradan elenmiş.okudu seçilenler listesini.anaaaaaaa benim isim yoq.o ayıklanan princ'in içindeki 4 taştan
biride benim.meslekçi secılemedıgınemı yanarsın,çavuş olamadın ona mı yanarsın,bando seçmelerinemi yanarsın.
öldüm öldümmm.ömrümden ömür gitti ogün.welasıl kelam 1,5 ay daha exstradan çaktılar bıze.bastık gittik düştüğümüz
yere adıyaman'a.izindeyken hesapta bizimkiler tanıdık bulmuşlar torpil yaptıracaklar.
aaaaaaaa oda ne butun askerler yatıyo adıyamanda.(tabi bize göre,o kadar eziyet çekmişizki acemi birliğinde,
bize öyle geliyo)attılar bi kaç kişiyle beraber bızı besni diye bi ilçeye.lan bu nassı askeriye diyoruz kendi kendimize
herkez yatıyo.bizim orası(bilecik) başka bi ülkeye bağlı dıyoruz heralde.hemen evi aradım,ben burda kalmak ıstıyorum.
yaptırın şu torpili diye.tabi besnideki askerler relax takılıyo ya o aldı aklımı benim.
(bunuda sonra sonra anladım acemi birliği ile usta birliği arasındaki askerlikte dağlar kadar fark war)
ordan da şutladılarmı beni o gün kızılin diye bi köy karakuluna.kuş uçmaaazz kerwan gecmes.paso haywan,dağ taş gryrz.
arada bide şanslı olupta arka mevzide nöbet tutuyosan muhtarın kızları ile öretmenleri:)
neyse bi kaç gün geçti alışmaya çalışıyorum ortama.ama halen daha aklım besnide.evle sürekli alo bağlantısı
yapıyorum torpil yaptırsınlarda aldırsınlar benı besnıye dıye.bu aradada karakol komutanı beni akıllı görmüş,santral kursuna
adımı yollamış.sonunda nıhayet telefon geldi karakola.torpil dewreye gırmiş.beni yazıcılığa denıycekler besnide.
gıttım bölüğe,istedıklerını yaptım,beğendıler.oranın komutanı tamam dedi pazartesi burdasın eşyalarını topla kızılinden.
gene bi sevinç bi sevinç.ne sevınıyorum belli değil:)wardım karakola mılletle dalga gecıyorum.''olm ben gıdıyom yazıcı oldum
kurtuldum buradan dıye.senmisin büyüğk konuşan.zaten bu hayatta ne geldıyse başıma büyük konuşmamdan geldi:)
''.aksam oldu,karakol komutanı yanına cagırdı.karakolda ıstıhbaratı(ispiyoncuları) sağlam.
kulağına gıtmiş sevindiğim.-erdinc dedi fazla sevınme senın adını santral kursuna gonderdım alay'a.
kursa gıdıceksın iyi öğren gel santralcı olucaksın karakolda.ben bölükle konusurum yazıcı falan olmassın
.eywah sıçtık dedım gene içimden.ne yalan soylesemde düşse yakamdan.komutanım dedim benim bı kulağım duymuyo.
küçükken silah patladı,ağır işitıyorum,duyamamki telsızı.karar vermiş göndericek bi kere.-öteki kulağın ne işe yarıyo.
onla duyarsın.-komutanım yapmayın,etmeyın...yoookkkk...olmaz.....neyse pılı pırtı topladık
bende umudu kestım santralcı moduna giriyorum yawaş yawaş.gittik besnıye ordanda gıdıcez alaya'a adıyamana.
bölük komutanı gördü beni çağırdı yanına.gıttım tekmılı patlattım.-olum senın telefonun geldı
senı buraya aldırıcam.yanındada benı yazıcılıga deneyen komutan war.-komutanım dedı arkadası denedık,bilgisayarıda
iyi biliyo uygun gorursenız yazıcı yapalım.-tamam dedı kursa adı gitmiş,gıtsın gelsın aldırırız kızılınden.
ulan ben gene bı sevinç bı sevinc gormeyın.neyse kursa gıttık,hiç bişey örettıklerı yoq benımde örenmeye yoq tabi:)
laylaylom paso.gazınoda oturmuş tv izliyoruz.bırı omzuma dokundu.-kardeş sen besnının askerıymıssın.dorudur dedım hayırdır?
-ya kardes ben ankaradan surgun geldım,burdanda besniye surduler nassı bı yer orası.aaaaaa
ben buna anlattımda anlattım.tabı arada şekilde yapıyorum.kardeş işte bende buraya formalite icabı
geldım.ben aslında besninin yazıcısıyım falan fılan.neyse cocuk gıttıııı.gidiş o gidişşş.
iki gun sonra cocugun haberı geldı alay'a.benim yerime yazıcı yapmışlar:))kader işte a.koyım
napıcan.ıkı kez ankara ocagıma ıncır agacı dıktı.bırınde meslekcı yapmadılar,öburunde yazıcı:)
ben karakola dondum santralcı olduk.ıkı ay sonra benım yerıme yazıcı olan cocuq bızım karakolda.
(kısa dönemler-poşetler- gelmiş fasla yatak yoq dıye bunu bızım buraya postalamışlar:)dedim ya kader işte:))
gülermisin ağlarmısın:)yazıcı olsaydık tam oraya alışacakken şutlıycaklardı gene :)
8 ay hem santralcilik hem yazıcılık yaptım karakolda.(şansıma yazıcıda olduk burda:)
izne gıttım/dondum.karakol komutanı degıstı.1 ay daha santralcılık yaptım
.bi mevzu oldu adamın gozune battıq.aldı santralcılıkten,yaptı bızı gececi çavuş%koğuşçu,sabah ictimalarındada
postasıyım(3'ü bi arada,kahve gibi):)(hanı acemı bırlıgınde
meslekcıyım dıye almamıslardı ya benı çavuşluğa:)kader:))bi mevzu daha oldu hepten gozune battıq adamın
aldı benı çavuşluktan tuwalet mıntıkasına verdi:)bi hafta bılfiil temızledım:)neyse o ara aşçı izne gitti.
(gececi santralcıykende gececılere cavusa,nöbetçi komutana,kendımıze,koğuşcuya) yemeği ben yapıyodum vakıt gecsın dıye.
bunlarda övmüşler beni.şafak kalmış cart curt aldı bizi aşçı yaptı:))napıcan elin mahkum.gerçi tuwalet temızlıgınden
iyiydi ascılık:)bi dunya yemek örendım,kendımde icat ettım bı kac tane:)(kısacası askerlik feci bişiy yaa/yaşamadan kimse
anlayamaz askerlik yapmış olan birini.bazı şeyler anlatılmıyo çünkü.anlatılsada yaşanan olayların boyutu anlattığın kişiye
çok basitmiş gibi geliyo).welasıl kelam bu yazıya bı son wermek lazım.
parnaklarım yoruldu sabahtan beri yaza yaza:))anlat anlat nereye kadar:)bıraz motorum sogusun.beyın zaten komutta vermıyo
parmaklarıma.aklıma bişiyde gelmıyo:)bi kaç eksantrik laf edıyımde sonlansın bari:))aaaaaa ne uzun yazı oldu yawf böyle.
yarım saatte nassı yazdım bunca şeyi bende anlamadım:)anlıycagnız genclık,askerde(acemı bırlıgı harıc)
10 ayım guzel(son 1-2 ayım sıkıntılı gectı,psikolojik olaraktan:)çook iyimi gectı?hayır ama santralcıyken rahattım.
ödedik allaha şükür watan borcumuzu:)bundan sonra allah'tan başka kımseye borcum falan da yoq.benden rahatıda yoq:)

bu saatten sonra sana gider,ona gider,şuna gider,buna gider,herkeze gider,alayına gider,kimse skimde olmaz.
sonsöz;çoğu zaman yanlız kalıyodum santralde,düşünmeye hayal kurmaya çok zamanım oldu.hayallerdeydım hep:)
bu ülkede yaşayan çoğu insan gibi.bende askerden sonra herkez gibi,en kısa yoldan
çok para kazanıp hayallerimi gerçekleştirmek için atıcaktım askerden sonraki adımlarımı.ama dediğim gibi kader işte.
herşey beklediğin/istediğin gibi olmuyo:)bı klasik laf wardır.asıl askerlık şimdi başlıyo diye.
harbıden doruymuş anasınısatim:)şimdi anlıyosun.diycegım şuki bu yaşa kadar;
 büyük konuşmamayı,hayatta kendinden başka kimsemin olmadığını(anna,baba,kardeş,eş dostta bi yere kadar),
bi işe çok umut bağlamamayı,bişeye çok üzülmemeyi,her işin sonunda hayırlısı neyse o olsun demeyi(ki harbidende
 allahın sevdıgı biriysen hayırlısı oluyo:),kadere inanmayı,zırt bırt şekil,şükül yapmamayı,
her ne olursa olsun hayattan zevk almayı,ve on beş ay boyunca en iyi öğrendiğim şey olan sabretmeyi öğrendim.
dileğim yazdıklarımdan herkez kendine bi ders cıkarsın az cok.ben böle konuşuyom konuşuyom ama bende hala bi cacık yok:))
Böyle tavsiye öğüt'ten falan konuşunca bişeyler beklemeye başladınız benden:)Ama bende hiçbir numara yok aslında:)
normal bi insanım.(tabi yaşıtlarımdan biras daha iri yarı:)aynadaki siz gibi normal bi insan:)tek farkım
en baştada söylediğim gibi,yaşamayı çok seviyorum:)Hep mutluyum:)Hep ama:)Şaşırtacak kadar hep:)
Derdim yok mu? Vaaar. Ama umurumda diil:))en büyük derdim ne olabilirki şu fani dünyada:))

Seni kaç kişinin aradığı, kiminle çıktığın, çıkıyor
olduğun veya çıkacağın demek değildir.
Kimi öptüğün, hangi sporu yaptığın veya kimlerin seni
sevdiği de değildir.
Hayat ayakkabıların, saçın, derinin rengi nerede
yaşadığın veya hangi okula gittiğin de değildir.
Aslında hayat, notlar, para, giysiler, girmeyi
başardığın ya da başaramadığın okullar da değildir.
Hayat bunlar değildir. Hayat kimi sevdiğin ve kimi
incittiğindir. Kendin için neler hissettiğindir. Güven, mutluluk ve
şevkattir. Arkadaşlarına destek olmak ve nefretin yerine sevgiyi koymaktır.
Hayat kıskançlığı yenmek, önemsemeyi öğrenmek, önemsendiğini bilmek ve
güven geliştirmektir. Ne dediğin ve ne demek istediğindir. İnsanların sahip
olduklarını değil, kendilerini olduğu gibi görmektir.

Hayatıma hoşgeldin:)en kısa zamanda görüşmek üzere:)

Üniversite sınavlarında hep hiçbiri şıkkını işaretleyerek hiçbir yere girmeyi başaramadı. Böylelikle de hiçbir baltaya sap olamadı. Hiç kimse onu sevmedi, o da hiç kimseyi. Sizin anlayacağınız kalbi hiç dolu olmadı aynı zamanda cebi de. Hayatın tatlı yüzü hiç ona gülmedi. Doğup büyüdüğü topraklardan hiç uzaklaşmadı. Mecburdu, çünkü hiç gidecek başka bir yeri yoktu. Onu yakından hiç kimse tanımıyordu. O hep yaşadığı toplumda yokmuşçasına bir hiçmiş gibi davranırdı. Hiç uyumak bilmezdi, ne de uyanmak. En zor anlarında bile hiç kimseden yardım talep etmedi. Hiç anne ve babasını görmedi. Hiç kimseyi tanımadığı gibi, kendisini de tanımıyordu. Çünkü hiç aynaya bakmadı. Aynası da olmadı hiç. Zaten olsaydı da hiç fark etmezdi. Hiçbir zaman dünyayı göremedi. Adamın ölmeden önceki son sözü de hiç oldu. Ve bunu gören çevresindeki insanlar gözyaşlarını tutamayarak "hiçkıra hiçkıra" ağladılar. Hiç kimseye bir zararı dokunmamıştı. Hayata bir hiç uğruna veda etti. Cenazesinde hoca "bu adamı nasıl bilirdiniz?" dediğinde herkesten "hiiç" sesi yükseldi. Bu arada bu adamın kim olduğunu sakın ha hiiç merak etmeyin.

Okuyana Not: Bu öyküyü aklıma başka hiçbir şey gelmediği için yazdım. Bu ne biçim hikaye diye hiç kimse bana kızmasın. Sadece hiçimden geldi. Hiç olur mu böyle bir şey demeyin. Hiç olmaz mı? Olmaması hiçin ne sebep var? "Hiiiç..."